KAAP
Terug naar overzicht

Recensie Hyphen, Charlotte Vanden Eynde & Nicolas Rombouts, door Louise Raes

07/07/2019

Nicolas Rombouts wandelt op scène en tilt zijn beschadigde contrabas nonchalant aan de nek omhoog. Voor de gelegenheid bestaat de scène uit het grasperk bovenop de Koninklijke Villa en zicht op zee. Danseres en choreografe Charlotte Vanden Eynde komt wat later, gehuld in een frivole Yves Klein blauwe jurk, naast hem staan. Het contrast tussen de jurk en de duct tape op de buik van de bas is een voorbode voor wat staat te gebeuren: een compromisloos spel tussen schoonheid en ruwheid. Enkele seconden lang lijken ze beide te zijn vergeten waarom ze er zijn. Daarna vertrekt Vanden Eynde op ontdekkingstocht door de ruimte en eigen lichaam. Ongeduldig wacht ze op een nieuwe uitdaging van de contrabas of Rombouts; een noot, een blik, een gebaar. Charlotte danst ingetogen maar vastberaden en kijkt terloops vragend naar de bas of Nicolas. Het wordt langzaamaan duidelijk dat hier drie performers op de scene staan. Rombouts slaagt er soms in de bas te domineren, met blote handen schurend over de snaren als het moet, maar verdwijnt even snel weer op de achtergrond wanneer de prachtige klank van het instrument het publiek ontroert. Vanden Eynde daarentegen danst nooit tot het uiterste. Ze zoekt naar een plaats in de ruimte en een dansfrase maar breekt haar bewegingen telkens abrupt af nog lang voor ze saai worden. Op een hoog tempo verplicht ze haarzelf ertoe om te transformeren naar iets nieuws. De dynamiek en spanning tussen de drie performers groeit naarmate de voorstelling vordert. Ze stimuleren elkaar voortdurend om grenzen te verleggen en weerhouden elkaar ervan om tot een comfortabele harmonie te komen. Wanneer er per ongeluk een symbiose ontstaat tussen muziek en dans grijpt Vanden Eynde of Rombouts in door plaats, tijd of handeling te ontwrichten. Ze lassen statische stiltes in om telkens opnieuw vanuit een onbeschreven blad te kunnen herbeginnen. Deze oprechte pauzes in het spel resulteren in een stuwende ingehouden energie die zich steeds dieper in de toeschouwer nestelt.