KAAP
Terug naar overzicht

Time has fallen asleep in the afternoon sunshine

12/07/2019

Beeld je een wereld in waarin boeken verbannen worden, kritisch denken onderdrukt en geluk dient voort te komen uit de afwezigheid van kennis en individueel gedachtegoed. Dit is het toekomstige maatschappijbeeld dat Ray Bradbury schetste in Fahrenheit 451, een dystopische roman uit 1953. Als weerwoord start een underground community met boeken uit het hoofd te leren om ze te bewaren voor de toekomst.

Choreografe Mette Edvardsen liet zich hierdoor inspireren voor Time has fallen asleep in the afternoon sunshine. Ze laat verschillende dansers en acteurs van over de hele wereld een boek naar keuze uit het hoofd leren. Ze vormen samen een bibliotheek van levende boeken. Deze doken voor het eerst op tijdens het Kunstenfestivaldesarts in 2013, en dit weekend ook aan zee...

Als bezoeker koos je een boek naar keuze waarna je werd meegevoerd naar een bijzondere plek. De literatuur werd tot leven gewekt tijdens een intiem één-op-één moment met het levende boek.

Wouter Krokaert, ofwel Elias of het gevecht met de nachtegalen van Maurice Gilliams, nam me mee naar een bankje omgeven door bomen en vogels en liet me kennismaken met de bijzondere verbeeldingskracht van een jongen die de moderniteit trotseert.

Katja Dreyer nam mij mee naar een strandcabine waarop de avondzon weerkaatste en bracht met haar charmante Duitse accent Zeepijn van Charlotte Mutsaers tot leven.

Samen met Johan Sonnenschein liep ik de kustlijn af terwijl hij de duistere poëzie uit Een dag in 't jaar van Herman Gorter liet weerklinken.

Mette Edvardsen brengt ditmaal het boek als medium in relatie tot performancekunst om de grenzen van taal, tijd en ruimte te onderzoeken. Via de tijdelijkheid van het performatieve lezen/luisteren speelt ze met noties als verdwijning, transformatie en afwezigheid. Ze herinnert ons met Time has fallen asleep in the afternoon sunshine eraan dat het leren van een tekst uit het hoofd een 'liefdesdaad' is die zowel het geheugen als de vergeetachtigheid mobiliseert. Het is misschien de veruiterlijking van het oneindige proces van herinneren en vergeten dat deze ontmoetingen zo bijzonder maakte.

Zoals een boek lieten de performers mij glimlachen bij een nieuwe ontdekking, pauzeerden ze voor momenten van reflectie en herhaalden ze wanneer gedachten even afdwaalden. Ze transformeerden tevergeefse pogingen om mooie passages te onthouden naar een koesteren van de warme herinnering aan het lezen en luisteren. 

Zoals wanneer een boek is uitgelezen, liet ook de stilte van de performers een melancholische leegte na, maar nooit eerder glimlachte een boek na het sluiten terug. 

(recensie geschreven door jonge reporter Emma Meerschaert )